Er zijn mensen die systematische parasiteren op andere mensen.
Het staat van oudsher bekend als “de strijd tussen Cain en Abel”.
Het is ook een verhaal over geschiedsvervalsing (Abel buitte Cain uit; niet omgekeerd).
Want het gaat over de manier waarop vleeseters zich tegen vegetariers keerden.

John deMeo bescheef wat er gebeurde in zijn boek “SaharAsia”.
De boeren op de velden leven van en met het land, de Aarde.
De schaapherders in de woestijn leven van doden, van dieren.
De schaapherders zijn zich tegen de medemensen gaan keren.

Menen werden in het nauw gedreven, opgesloten en behandeld als beesten: slavernij.
De hekken en tralies werden vervangen door geld: afhankelijkheid.
Het belastingsysteem verplichtte mensen tot het gebruik van geld.
En degenen die het geld maakten begonnen te parasiteren op de anderen, door ‘rente’.

Geld, aandelen, indoctrinatie, militaire dienst zijn daar allemaal deel van.
Indoctrinatie is erop gericht om memnsen in afhankelijkheid te houden.
Dat dient als belangrijkste instrument om mensen tegen mensen te keren.
De mensen die op die manier anderen uitbuiten, missen gevoelsbeleving.

In plaats dat ze dieren opdrijven, opsluiten, kortwieken en verteren, doen ze dat met levens van mensen.
Het gevolg is dat – door die parasiten – mensen tegen mensen gekeerd worden.
In de geneeskunde, zou zoiets een “auto-immuun ziekte” heten.
Daarin ‘vallen cellen in het lichaam lichaamscellen aan’: “autokanibalisme”.

Mensen die op mensen parasiteren beoefenen ‘sociaal kanibalisme”.
Wat andere stammen fysiek deden, gebeurt op grotere schaal psychologisch.
Pas wanneer alle mensen soeverein zijn, verdwijnt dat parasiteren.
Pas dan kunnen mensen samen een gezonde mensheid vormen.