Soms zie je bij een landsgrens een boom die OP de grens staat.
Dat zie je meestal alleen bij de kleinere grensovergangen.
Bij de grotere grensovergangen willen ze deze symboliek liever voorkomen.
Het beeld dat een boom in EN het ene EN het andere land bestaat, tast het idee aan ‘dat een land (cultuur) meer bepalend is dan het land (natuur)’.

Landen proberen die verwarring ook te voorkomen door zogenaamd ‘niemandsland’.
Dat is het gebied tussen twee landen, waar iets ondeelbaars staat, of gestaan heeft.
Dat voorkomt verwarring dat het ene land het claimt, en het andere ook.
Het is dat neutrale tussengebied, dat NIEMANDSLAND, waar dit verhaal over gaat.

Er zijn namelijk ook omgekeerde situaties.
Mensen die in een huis wonen, en daar rustig blijven wonen.
Maar dan, van de ene dag op de andere ‘werden de grenzen verlegd’.
Dav het ene moment op het andere zijn ze verhuisd zonder te verhuizen; ze leven plotseling in een ander land.

EEN land is GEEN natuurlijk gegeven.
HET land is WEL een natuurlijk gegeven.
HET LAND, is anders dan DE ZEE, of DE LUCHT; deel van de Natuur.
EEN land, of een Staat of een Natie, bestaat alleen in een kultuur.

EEN LAND is een afspraak tussen mensen – in feite een fictie.
Afspraken zijn alleen maar geldig tussen mensen die samen die afspraken maken.
Afspraken gemaakt door andere mensen, zijn niet geldig voor andere mensen.
Afspraken over landen worden gemaakt door andere mensen, dan die waarvoor die afspraken heten te gelden.

Heb je je wel eens afgevraagd wat “Diplomatieke Onschendbaarheid” betekent?
Het betekent dat die mensen niet onderhevig zijn aan ‘de wet’.
Opvallend is dat dit juist heet te gelden voor … diplomaten.
Diplomaten zijn mensen die samen met mensen van andere landen afspraken maken, die daarna gelden als wetten, in/voor ‘een land’.

Dat betekent dat (lands)wetten worden gemaakt door mensen die buiten de wet (en het land) staan.
Het betekent dat landswetten worden bepaald met, dus mede door, mensen van andere landen.
Die landwetten zijn daarmee niet van toepassing voor die andere mensen door wie, mede, die landswetten werden gemaakt.
Het is daarme duidelijk dat er mensen zijn die leven buiten die landswetten van de verschillende staten.

Staatlozen leven op diezelfde manier buiten de landswetten van staten.
Het zijn mensen die, net als die diplomaten, weten dat de landswetten in principe voor hen niet gelden.
Het zijn mensen die, net als die bomen in niemandsland, weten dat het-ene-of-het-andere-land alleen maar door mensen gedefinieerd is.
Het zijn mensen die net als degenen die verhuizen-zonder-te-verhuizen, beseffen dat een landsdefinitie heel veranderlijk, en dus arbitrair, is.

Het bestaan van Staatlozen vraagt om een dieper doordenken over wat ‘een staat’ is.
Wie bepaalt wat een staat is – waarom gebeurt dat niet door de mensen zelf?
Wat bepaalt een staatsgrens – en wat bepaalt dat die definitie verandert?
Wanneer is de definitie van een staat (cultuur) geldig; en wanneer is weer duidelijk dat dit uiteindelijk door de natuur wordt bepaald?

In de basis hebben we altijd alleen maar te maken met gebieden op de Aarde.
In sommige van die gebieden wonen mensen; in principe is dat een individuele keuze.
Wanneer mensen samen in hetzelfde gebied zullen wonen, zullen ze ook samen afspraken moeten maten over hoe ze daar het beste samen kunnen wonen.
Daarbij moet altijd rekening worden gehouden met het gegeven dat die mensen nog steeds wonen op Aarde (en niemand bezit de Aarde), samen met andere dieren (die daar vaak al veellanger woonden of door heen reizen), en dat mensen wel zelf kunnen beslissen over hun omgang met elkaar, maar niet over de Aarde, de dieren en de planten.

In principe is het duidelijk dat iedere mens op Aarde per definitie Aardling is, en dus Staatloos.
Mensen kunnen er dan voor kiezen om samen een staat te vormen.
Maar die staatsvorm staat niet boven hun mens-zijn, als Aardling, maar eronder.
Mensen zijn dus altijd in eerste instantie staatloos, Aardling, en pas in tweede instantie, naar (wel/niet) keuze, lid van de ene en/of andere gemeenschap, geloof of staat.